Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας
Καὶ δύσκολες καὶ δραματικὲς καὶ ἀποκαλυπτικὲς εἶναι οἱ στιγμὲς ποὺ διερχόμαστε. Ἂν κάποιοι θὰ διαφωνοῦσαν θὰ τοὺς θεωρούσαμε "τυχερούς" μέσα στὴν παγωμένη ἀδιαφορία τους. Οὐσιαστικὰ πέρασε ἀνεπιστρεπτὴ ἡ φιλολογικὴ περίοδος τῆς κινδυνολογίας γιατί μὲ τὰ μοῦτρα πλέον μπήκαμε σὲ μεγάλα γεγονότα ποὺ μᾶς ἀγγίζουν ὅλους.
Ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνας πόνος.
Αὐτὴ εἶναι ἡ καθημερινότητα καὶ δὲν χρειάζεται νὰ γράψουμε τίποτε ἄλλο πάνω σὲ αὐτὸ, τὴν στιγμὴ ὁ καθεὶς ἀπὸ ἐμᾶς μὲ αἷμα πλέον γράφει τὶς προσωπικὲς στιγμές του.
Τὴν Ἑλλάδα δὲν τὴν θέλουν ἁπλῶς τελειωμένη, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν δοῦν νὰ φτάνει στὸ τέλος τῆς σπαρασσόμενη.











































