Λίγες δεκαετίες πριν, οι καλλιεργητές φύτευαν κάθε χρόνο αποκλειστικά τους σπόρους που είχαν φροντίσει να φυλάξουν από τις προηγούμενες σοδειές. Και αν τους έλειπε κάτι, το αντάλλασσαν ή το ζητούσαν από κάποιο γείτονα ή συντοπίτη τους. Τα φρούτα και τα λαχανικά είχαν άρωμα και γεύση και το κάθε τι τρωγόταν στον καιρό του: οι ντομάτες το καλοκαίρι, τα λάχανα το χειμώνα κ.ο.κ....
Μετά ήρθαν οι παχυλές υποσχέσεις για μεγάλη παραγωγή και λιγότερο κόπο και μαζί τους το επονομαζόμενο «θαύμα» της «πράσινης επανάστασης»: το υβρίδιο. «Βελτιωμένες» ποικιλίες ειδών, που όμως χρειάζονταν για να αποδώσουν, το τυποποιημένο λίπασμα, το φάρμακο, το γεωπόνο «που πάντα ήξερε καλύτερα»... Οι καλλιεργητές αγόραζαν κάθε χρόνο τους σπόρους από ολοένα και λιγότερες εταιρείες σποροπαραγωγής, γιατί τα υβρίδια δε δίνουν σπόρο κατάλληλο για φύτεμα!
Η λεγόμενη «πράσινη» επανάσταση που εφαρμόστηκε σε όλο τον κόσμο, με πρόσχημα να νικηθεί η πείνα...
